Een ROC-les door Joyce & Joyce en… een bijzondere cliënt | 20 maart 2019


Als Joyce van Gessel gevraagd wordt of zij op het ROC Mondriaan in Leidschenveen een les wil verzorgen met het thema ‘Wat er nou zo mooi is aan mijn werk’, dan is zij van de partij. Samen met haar collega Joyce van der Pols en een bijzondere cliënt heeft zij deze les gegeven. 




Van de ene Joyce (van Gessel)

Als je gevraagd wordt of je op het ROC Mondriaan in Leidschenveen een les wilt verzorgen met als thema ‘Wat er nou zo mooi is aan mijn werk’, dan ben ik van de partij!

Samen met Joyce van der Pols-Algoe zou ik de les gaan geven. We moesten eerst bedenken hoe we dat uur zouden vullen. Vele verhalen hebben wij in de afgelopen jaren mee mogen maken, verhalen die ons bij zijn gebleven en die we konden vertellen. En dan met veel mooie emotie vertellen dat ons werk méér is dan het dagelijks wassen, kleden en verschonen van onze bewoners.

Mijn collega Joyce van der Pols-Algoe kwam op het idee om een bewoner mee te nemen. Zodat de ROC-leerlingen niet alleen zouden horen hoe het is om dit werk te doen, maar ook hoe het is om de zorg te mogen ontvangen. De heer Van Meurs, onze altijd goed gemutste man van Groepswonen team Lelie, was de aangewezen persoon.

Die dag ging ik om half elf meneer Van Meurs ophalen. Hij reageerde vol enthousiasme toen ik vertelde dat ik hem mee naar buiten zou nemen en waarvoor.
Onderweg van Bezuidenhout naar Leidschenveen ben ik expres binnendoor gereden, zodat hij tunnels en plekken tegen zou komen die hij kende. Hij kletste aan één stuk door over wat er vroeger stond. Op school aangekomen ging hij aan het bureau zitten, in de klas waar een negental leerlingen zat te wachten op ons ‘praatje’.

Voor Joyce en mij was het de eerste keer dat we dit deden, dus best wel spannend. Maar ach, als je meneer Van Meurs bij je hebt, is het ijs zo gebroken. Hij wilde van eenieder van alles weten en kletste vaak met grapjes zijn verhaaltjes af.
Joyce en ik stelden ons voor en vertelden natuurlijk vol liefde over ons werk. Tuurlijk zitten er soms minder leuke kanten aan ons werk, maar er zijn zoveel verhalen die maken dat ons werk zo bijzonder mooi is.

Meneer Van Meurs kon dit laatste niet direct beamen. Hij vertelde hoe verschrikkelijk hij het de eerste week bij ons vond, nadat hij zonder zijn eigen toestemming bij ons geplaatst was. Maar daarna vertelde hij nu zielsgelukkig te zijn, mede dankzij de goede liefdevolle zorg van al "die leuke lieve" meiden. Je zag dat de leerlingen erg enthousiast werden van deze lieve en positieve man. Ze waren ook teleurgesteld dat het uur zo snel alweer voorbij was. Joyce en ik ook. Wat was dit voor eenieder een leuke, leerzame en mooie ervaring!

Bedankt ROC dat we mochten komen, bedankt Joyce van der Pols-Algoe dat ik mee mocht en bedankt meneer Van Meurs dat ik een ochtend met u op stap mocht gaan.

Joyce van Gessel


Van de andere Joyce (van der Pols-Algoe)

Irene Lunter vroeg mij of ik op 15 maart als gastdocent iets wilde gaan vertellen over de zorg. Met deze minimale boodschap ging ik akkoord.

Irene gaf mijn mobiele nummer aan de contactpersoon van het ROC en deze nam contact met mij op via WhatsApp. Na wat heen en weer ge-Appt te hebben werd mij steeds meer duidelijk wat de bedoeling was.
Mijn enthousiasme deelde ik thuis met mijn man. Die opperde "Is het geen idee om een cliënt mee te nemen naar het ROC?” Nou, daar hoefde ik niet lang over na te denken.

Vervolgens heb ik eerst toestemming gevraagd aan de locatiemanager Flip Paas. Daarna de eerste contactpersoon van meneer Van Meurs gebeld en natuurlijk ook de persoon zelf, om wie het tenslotte zou gaan, gevraagd. De les zou ik gaan geven samen met collega Joyce van Gessel. In het stukje dat zei schreef, lees je haar kant van het verhaal.

Wij dus naar het ROC. Ons was verteld dat het om 15 á 20 studenten zou gaan. Na een paar minuten waren de studenten al vol lof over meneer Van Meurs. Wel jammer was dat er maar zo’n negen studenten waren en 23 (!) afwezigen. Maar volgens de docente was dat de kerngroep van studenten die altijd wel naar de les kwamen (er was overigens ook een staking die dag).
Om de beurt hebben Joyce en ik ons voorgesteld en verteld over ons werk. En meneer Van Meurs over zijn leven en hoe het is om in Cato te wonen.

Wat ik vooral aan de studenten wilde overbrengen is hoe mooi ons werk is en dat je kan lachen, maar ook huilen, wanneer je met minder leuke dingen te maken krijgt. En dat je bijvoorbeeld ook moet omgaan met incontinentie en te maken hebt met mensen die komen te overlijden.

Het mooie van mijn werk is in mijn ogen dat ik achter de geschiedenis van een persoon probeer te komen, om de zorg erop aan te kunnen passen. "Waar heeft iemand van gehouden en wat kan je daarin nog voor iemand betekenen?” Wij zien de bewoners ook zoveel dat we een band kunnen krijgen met diegene. Joyce van Gessel en ik gaven wat voorbeelden van ons werk, dat verdrietig en mooi tegelijk kon zijn. De studenten reageerden heel enthousiast en het uur was zó om.

We hebben nu afgesproken dat de studenten die we gezien hebben ook een keer bij ons langskomen. Om allereerst eens een kijkje te nemen, sommigen weten bijvoorbeeld niet eens hoe een verpleeghuis eruitziet.

Meneer Van Meurs zat echt in zijn praatstoel. Docente Gerda zei "Kunt u niet iedere dag langskomen?” Meneer Van Meurs had alles door wat de leerlingen deden en zorgde er ook voor dat iedereen aan het woord kwam. Een jongen die zijn mobiel even onder de tafel hield en bekeek, sprak hij ook aan: "Wat ben je aan het doen?” Daarmee bracht hij iedereen aan het lachen.

Het was fijn dat ik mijn verhaal over werken in de zorg kon vertellen. Maar nog mooier wellicht was het dat een cliënt zijn verhaal heeft kunnen doen. Hoe hij de zorg ervaart en hoe het voor hem is om in een verpleeghuis te wonen. En meneer Van Meurs heeft na afloop nog Cato-pepermuntjes aan de leerlingen uitgedeeld. Het was al met al een mooie middag.

Joyce van der Pols-Algoe


Van de docent ROC Mondriaan

Op vrijdag 15 maart hebben verzorgenden en een zorgvrager van Cato wonen welzijn zorg een gastles verzorgd voor een groep eerstejaars studenten van de opleiding Verzorgende- IG/Maatschappelijke Zorg. Deze gastles was gepland door ‘Zorgzijnwerkt’, in het kader van de week van het leren.

Het werd een hele bijzondere les, want we kregen les van de heer Leo van Meurs, een bewoner van ruim 88 jaar. Een geweldige les over wat het voor hem betekent om te wonen bij Cato. Op zijn levendige wijze vertelde de heer Van Meurs over de aanleiding om te gaan wonen bij Cato, welke aanpassingen dit van hem heeft gevraagd en hoe je teleurstelling omzet in kansen.

Ademloos hebben de studenten geluisterd naar zijn levensverhaal, ze konden hun vragen stellen en hebben enorm veel geleerd. De heer Van Meurs werd aangevuld door twee verzorgenden, Joyce van Gessel en Joyce van der Pols. Zij vertelden over hun werk bij Cato, hun passie voor hun werk, waar haal je je passie uit. Hun belevenissen in hun zorg voor de bewoners. Dat heeft de studenten een veel duidelijker beeld gegeven van hun werk.

Een vol uur hebben Joyce, Joyce en de heer Leo van Meurs de studenten mogen boeien. Het moet gezegd worden, de heer Leo van Meurs is een geboren docent die op vrolijke maar ook indringende wijze de studenten aansprak en zijn vragen aan hen stelde. Op hun beurt wilden de studenten veel van hem weten. Het was echt een zeer boeiende les.

Met dank namens de studenten van de SD-ZO.9FA, Gerda van Nuijsenburg

Terug naar overzicht
 
Cato is gewaardeerd op ZorgkaartNederland. Bekijk alle waarderingen of plaats een waardering
Calibris Erkend LeerbedrijfBronzen bordje CatoAangesloten bij De Geschillencommissie Verpleging, Verzorging en Thuiszorg